Coronacrisis ervaringen

18 april 2020 15:08 Ouderen over de coronacrisis

De afgelopen weken waren als gevolg van de corona crisislastig voor ons allen.  Vooral de ouderen en kwetsbare medemensen hebben het zwaar.
Wij spraken met enkele ouderen om hen te vragen hoe zij deze tijd ervaren.

“Ik ben zo dankbaar dat ik op mijn leeftijd niet in een verzorgingstehuis zit, maar gewoon thuis met mijn vrouw. De muren komen op me af, maar alles beter dan opgesloten te zitten in een vreemd huis.” Henk,  89 jaar

“De veiligheid verdween voor mij compleet toen het contact met ouderen beperkt moest worden. Ik had vragen waarvan ik niet wist wie die kon beantwoorden. Nu voel ik me vooral eenzaam. Het isolement zorgt ervoor dat ik echt alleen ben.” Joop, 78 jaar

“Het was vooral confronterend toen ik gebeld werd door mijn huisarts met de vraag of ik bij een besmetting opgenomen wil worden op de Intensive Care. Ik was op dat moment gewoon de krant aan het lezen. Het traject op de IC-afdeling is intensief en zwaar, werd mij verteld. Ook sterf je dan vaak alleen. Het zorgde voor zoveel onrust. Juist nu wil ik mijn dochters kunnen vastpakken en dit samen kunnen bespreken. Maar dit kan alleen op afstand vanaf het balkon. Moeilijk vind ik dat…” Els, 81 jaar

“Toen ik hoorde dat de deuren van verpleegtehuizen dicht gingen, voelde ik mij leeg en verdrietig. Het zorgpersoneel is ontzettend betrokken en ik weet dat mijn man goed verzorgd wordt. Maar elkaar alleen maar via zo’n kastje spreken vind ik naar. Soms begrijpt hij ook niet meer vanwege de Alzheimer wat er allemaal aan de hand is. Het is ook niet te beschrijven.” Geertje, 69 jaar

“We hebben paaseieren verstopt in de tuin. Op eerste Paasdag zijn de kleinkinderen ze komen zoeken, terwijl wij voor de raam naar ze konden zwaaien. Dat was wel het hoogtepunt van de afgelopen weken. Verder is het stil. Er gebeurt niks.” Kees en Marianne, 73 en 76 jaar

“Mijn moeder denkt dat er straks geschoten gaat worden. Ze dementeert en denkt soms dat ze in haar eigen huis moet schuilen. Ze is bang en ik kan haar niet troosten of even een arm om haar heen slaan.” Anja, 60 jaar

 

Terug naar overzicht